مدیریت ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران
چکیده: (6 مشاهده)
زمینه و هدف: سلامت از طریق ورزش، مشارکت ورزشی را با پیامدهای جسمانی، اجتماعی و روان‌شناختی پیوند می‌دهد. از این‌رو، پژوهش حاضر با هدف بررسی روابط ساختاری مشارکت ورزشی، فعالیت بدنی، سرمایه اجتماعی و سلامت روان در میان جوامع محروم تدوین شده است. روش: این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از لحاظ روش گردآوری داده‌ها، توصیفیـ همبستگی مبتنی بر مدل‌سازی معادلات ساختاری است. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه شهروندان هیجده تا شصت سال شهر کرمانشاه در مناطق جعفرآباد، فدک، رشیدی، کرناچی بود که بخش عمده‌ای از آنان را ساکنان جوامع محروم تشکیل می‌دادند. با توجه به نامحدود بودن حجم جامعه آماری و براساس جدول مورگان، 384 نفر به روش نمونه‌گیری در دسترس به عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند. در این پژوهش از پرسشنامه مشارکت ورزشی گیل و همکاران (1983)، سرمایه اجتماعی ناهاپیت و گوشال (1998)؛ فعالیت بدنی بک (2000) و سلامت روان (GHQ) گلدبرگ و هیلر (1972) استفاده شد. تحلیل داده‌ها بر اساس ضریب همبستگی پیرسون و مدل معادلات ساختاری انجام شد. یافته‌ها: «سرمایه اجتماعی» بر «مشارکت ورزشی» و «مشارکت ورزشی» بر «فعالیت بدنی»، تأثیر مثبت و معناداری دارند، همچنین «سرمایه اجتماعی» بر «سلامت روان» ، «مشارکت ورزشی» بر «سلامت روان و «فعالیت بدنی» بر « سلامت روان» (61/0-=β) تأثیر معناداری دارد. با این حال، نتایج نشان داد «سرمایه اجتماعی» بر «فعالیت بدنی» معناداری نیست. نتیجه‌گیری: به‌منظور بهبود سلامت روان شهروندان محروم، ضروری است مسئولان و برنامه‌ریزان به ارتقای مشارکت ورزشی، فعالیت بدنی و سرمایه اجتماعی این گروه از جامعه توجه ویژه داشته باشند.
