مرکز آموزشی پژوهشی مشاوره و روانشناسی اسلامی امام خمینی(ره)، قم، ایران
چکیده: (477 مشاهده)
زمینه و هدف :گرچه سلامت معنوی مدتها پیش مورد مطالعه قرار گرفته بود، امروزه درک رابطه آن با خودکارآمدی اخلاقی، دلبستگی به خدا و هوش وجودی یک ضرورت محسوب میشود. در این پژوهش، سازه هوش وجودی به عنوان متغیّر میانجی در رابطه بین دلبستگی به خدا و خودکارآمدی اخلاقی با سلامت معنوی بررسی شد. روش: پژوهش حاضر برحسب نحوه گردآوری دادهها، از نوع توصیفی- همبستگی است. جامعه آماری شامل دانشجویان علوم پزشکی دانشگاه تبریز در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ بود. با استفاده از روش نمونهگیری تصادفی ساده، ۲۱۵ نفر به عنوان نمونه آماری انتخاب شدند. دادهها از طریق پرسشنامه جمعآوری شد. پایایی ابزارها با آلفای کرونباخ و پایایی ترکیبی و روایی آنها با شاخصهای همگرا و واگرا ارزیابی شد. برای تجزیه و تحلیل دادهها از روش معادلات ساختاری و نرمافزار Smart PLS3 استفاده شد. یافتهها: خودکارآمدی اخلاقی، دلبستگی به خدا و هوش وجودی اثر مستقیم و معناداری بر سلامت معنوی دارند. همچنین دلبستگی به خدا (نگرانی از جدایی) پیشبینیکننده هوش وجودی بود؛ اما نقش میانجیگری هوش وجودی در رابطه بین دلبستگی به خدا و خودکارآمدی اخلاقی با سلامت معنوی تأیید نشد. نتیجهگیری:تقویت خودکارآمدی اخلاقی، هوش وجودی و دلبستگی به خدا میتواند سلامت معنوی دانشجویان را ارتقاء دهد و در برنامههای آموزشی و مداخلات دانشگاهی مورد توجه قرار گیرد.
Hassasi J. Causal Model of Spiritual Health among Medical Students. Iran J Cult Health Promot 2026; 9 (4) :360-372 URL: http://ijhp.ir/article-1-1142-fa.html
حساسی جواد. مُدل علّی سلامت معنوی دانشجویان علوم پزشکی. نشريه فرهنگ و ارتقاء سلامت. 1404; 9 (4) :360-372