مرکز تحقیقات سلامت معنوی، دانشگاه علوم پزشکی بقیهالله (عج)، تهران، ایران
چکیده: (1681 مشاهده)
زمینه و هدف: هدف نظام سلامت ایران، ارتقای سلامت معنوی جامعه با توجه به تعیینکنندههای اجتماعی سلامت است. هدف مطالعه ارائه خلاصه سیاستی تعدیل تعیینکنندههای اجتماعی سلامت معنوی جامعه بود. روش: مطالعه کیفی دو مرحله ای شامل: 1-آیندهپژوهی اسلامی مبنی بر مدل منطقی و همکاران طی مراحل: 1) تحلیلی: مرور غیرسیستماتیک شواهد با دستورالعمل PRISMA و تحلیل با مدل آنالیز مفهومی واکر و آوانت؛ 2) تفسیری: مبتنی بر نظریه شخصیت معنوی و نظریه آسیبشناسی مدل قلب سلیم؛ 3) شهودی: تحلیل محتوایی مصاحبه با 25 نفر از خبرگان ملی 2- مطالعه مبتنی بر نظریهپردازی دادهبنیاد با روش سیستماتیک اشتراوس و کوربین و کدگذاری سه مرحلهای (باز، محوری و انتخابی) دادههای مصاحبه با 55 نفر از استادان و دانشجویان بودند. یافتهها: چالشهای سه حوزه: 1) تحقیقاتی: بیتوجهی به افتراق پارادایمیک اسلام با مسحیت کاتولیک در تحقیقات سلامت معنوی اسلامی، عدم استفاده دانشگاهیان از شواهد دینی، کمبود نظریهپردازی 2) آموزشی: عدم آموزش سلامت معنوی در دانشگاهها، عدم تربیت استادان منتور معنوی
3) بالینی: بیتوجهی به تعیینکنندههای اجتماعی سلامت معنوی، فقدان استاندارهای ارائه خدمات سلامت معنوی، عدم سنجش شایستگی مراقبان معنوی، نیازمند: اصلاح عوامل علی بودند (تعدیل شرایط اجتماعی، اصلاح شیوه تربیت معنوی، نظارت بر عملکرد الگوهای اجتماعی) تا شناخت دین، ادراک مثبت از خدا و دلبستگی ایمن به خدا ایجاد شود. نتیجهگیری: اجرای برنامه توانمندسازی خودمراقبتی، اصلاح شیوه تربیت معنوی، تمرکز بر آموزش الگو محور در مراکز آموزشی، سیاستگذاری تعمیق معنویت در جامعه، راهبردهای اصلی حکمرانی مشفقانه معنوی نظام سلامت جهت ارتقای سلامت معنوی جامعه هستند.
