زمینه و هدف: ورزش و فعالیت بدنی به عنوان یک فعالیت تفریحی و به عنوان یک ابزار آموزشی ـ تربیتی، اهداف روانی ـ اجتماعی گستردهای را به دنبال دارد. هدف پژوهش حاضر، بررسی تأثیر 8 هفته تمرین هوازی به صورت مجازی بر شادکامی، ارتباطات اجتماعی و پیشرفت تحصیلی در دختران غیرفعال مدارس متوسطه شهر کرمانشاه در دوران کرونا بود. روش: تحقیق حاضر از نوع نیمه تجربی با طرح پیشآزمون ـ پسآزمون با گروه کنترل و تجربی است و به لحاظ هدف،کاربردی است. جامعهآماریپژوهش شاملدانشآموزانهمهمدارس متوسطه دخترانه شهر کرمانشاه می باشند که تعداد 140 دانشآموز دختر غیرفعال بر مبنای پرسشنامه بینالمللی فعالیت بدنی و به صورت تصادفی خوشهای چند مرحلهای انتخاب و در دو گروه 70 نفری کنترل و تجربی قرار گرفتند. در مرحله پیشآزمون، پرسشنامههای عملکرد تحصیلی تیلور و همکاران، پرسشنامه شادکامی آکسفورد و آزمون مهارتهای اجتماعی ریجیو بین دانشآموزان مورد مطالعه توزیع شد و سپس آزمودنیهای گروه آزمایش به مدت 8 هفته و در هر هفته سه جلسه تمرینات ورزشی را انجام دادند. یافتههای پژوهش با استفاده از کوواریانس چند متغیره و نرمافزار 20spss پردازش شد. یافتهها: نتایج نشان داد که مداخله مبتنی بر8 هفته تمرین هوازی به صورت مجازی، منجر به تفاوت معنیداری بین گروههای تجربی و کنترل در میزان شادکامی و بین دو گروه تجربی و کنترل در میزان شادکامی (66/11=Fو 030/0=(p و عملکرد تحصیلی (201/4=Fو 042/0= (p شد؛ امابین دو گروه تجربی و کنترل در ارتباط اجتماعی (05/0 >P) تفاوت معناداری وجود نداشت. نتیجهگیری: شرکت در تمرینات ورزشی به صورت مجازی نیز میتواند در شرایطهای سخت مانند کرونا، باعث ایجاد حس وابستگی و تعلق در دانشآموزان شود که این حس باعث میشود فرد احساس ذهنی شادی داشته باشد و بر عملکرد تحصیلی او نیز تأثیر مثبت بگذارد.
